«Στον ουρανό τα σύννεφα πολλές καμπύλες, κάπου-κάπου
μια σάλπιγγα χρυσή και ρόδινη• το δείλι….» (Γ. Σεφέρης)
Όταν τα σύννεφα αποκτούν αυτό το χρυσοροδινο χρώμα…. Οταν οι σκέψεις τρεχουν…. Όταν τα θέλω αποκτούν υποσταση…. Όταν το πάθος της ματιας και μόνο… Σιγοκαιει…. Όταν τα φώτα της πόλης χαμηλωνουν…. Τότε ηχεί γλυκά η σάλπιγγα του δειλινου
Είδα μια εικόνα…. Ενα δειλινο στη Β. Ελλάδα…. Είχε ενα χρώμα, να το αγγίξεις να το πιεις στο ποτήρι…. Ειναι αυτά τα δειλινά, γεμάτα από την απροσδιοριστη ελέγεια της ενόρασης….
openmindmadness 
Σχολιάστε