Καθὼς ἔπεφτε ἡ βροχὴ
καὶ δὲν ἦταν ἕνα πράσινο φύλλο
γιὰ νὰ μὲ μάθει πῶς χαμογελοῦνε
ἐσὺ χτύπησες τὸ τζάμι μου
καὶ μοὔβαλες κρυφὰ καὶ σιωπηλὰ
στὴν ἔρημη παλάμη
τοὺς σπόρους τῆς ἀγάπης.
Εἶναι δικός σου ὁ κῆπος μου.
Πόσο κρύωνα τότε!
Γ. Ριτσος «Προσφορά»
Jacob Gurevitsch – Lovers In Paris
Yasmin Levy – La Alegria
Ennio Morricone – Malena
openmindmadness 
Σχολιάστε