openmindmadness

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη – Μα πού γύριζες
    Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
    Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους
    Γύμνωσε την επιθυμία ως το κόκαλο
    Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας
    Ριγώνοντας μ’ αφρό τη θύμηση!
    Πού είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου
    Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω
    Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
    Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυοσμαρίνια..»

Οδ.Ελυτης» Η Μαρίνα των Βραχων»

…. Η γνώριμη αναφορια του μικρού Σεπτεμβρίου….

Μια πρόταση που λέει την αλήθεια… Σε μια καινούργια εποχή που ξεκινά…. Με την ταμπέλα του «αποκαλοκαιρου» (πραγματικά υπέροχη και περιεκτική λέξη).