Όμως ποια να ‘σαι εσὺ
που αιφνιδιάζεις
µε τόση λάμψη τόση µουσική το σκυθρωπὀ βασίλειο
της σιωπής µου;
Που χείμαρρος φωτός εισβάλλεις ξάφνου
σ’ αυτά τα ειρηνικά σκιόφωτα, ὀπου χρὀνια και χρόνια τώρα συντηρώ τις λιγοστές αναιμικές µου µνήµες;
Μ᾽ αυτή την εκτυφλωτική ομορφιά;
Μ᾽ αυτή την εκκωφαντική σου παρουσία; Τι ανακαλεί το βλέμμα σου
στη µνήµη;
Κι αυτό το αστραφτερὀ
χαµὀγελό σου
σαν άξαφνη αστραπή σε μαύρο φόντο ποιο ανέφικτο υπαινίσσεται
και ποιες ακτές
πέραν του χρόνου προφητεύει;
Στο φρύδι του γκρεμού
µε καρτερείς
και µε χαμόγελο ήρεμο µου γνέφεις ανύπαρκτα φτερά να εμπιστευθώ παγιδευµένες πτήσεις
να τολμήσω….
Ορέστης Αλεξακης
openmindmadness 
Σχολιάστε