Κατηγορία: Λογοτεχνία
-
Ο Χορός του Κορυδαλλού
Μου βάσταξες τις σκαλωσιές του ήλιου – ώσπου αναλήφθηκα.Είδα τον κόσμο από το ύψος του τελευταίου φωτός.Είσαι συ, που με βοήθησες ν’ ανακαλύψω λοιπόνπως ο κόσμος γυρίζει έξω απ’ τη νύχτα.Πως ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα ήλιου. Πως όλατα κύτταρά μου είναι λίμνες που αναδίνουνε φως… Νικηφόρος Βρεττάκος «Ο χορός του Κορυδαλλού»
-
Σταγόνες φωτός και βροχής
Είναι ένα φως γύρω μας και μέσα μας, που δε στερεύει.Δε χωράει ο πόνος μες στο φως. Ας τον διώξουμε, θα τον διώξουμε.Όπου κι αν ψάξεις είναι φως, το φως κερδίζει απ’ την αρχή τα χέρια μας.Είναι άνοιξη πια, δε χωράει η πίκρα μέσα στο φως.Να λες: ουρανός· κι ας μην είναι. Γιάννης Ρίτσος.
-
Ἐρωτικὰ IV
Δὲν εἶμαι ἐγὼ ποὺ τὴ ζωή σουἦρθα σὰν ἥλιος νὰ φωτίσω:τὸ φῶς στὰ μάτια μουποὺ λάμπει δικό σου-καὶ σ᾿τὸ στέλνω πίσω! Τοῦ μαγικοῦ τοῦ κόσμουἂν ἔχω ἀνοίξει διάπλατη τὴ θήρα,τὸ μυστικὸ χρυσὸ κλειδί τηςἀπὸ τὸ χέρι σου τὸ πῆρα. Κι ἂν ἀπ᾿ τὰ βάθη ἑνὸς ληθάργουβγῆκα, σ᾿ ἐσένα τὸ χρωστάω,σ᾿ ἐσένα τοὺς χυμοὺς ποὺ νοιώθω,τὴ…
-
Παραμονές ήλιου
«Μα ο ήλιος ποτέ δε μετριέται,δεν μπορείς να τον χωρίσειςσε κομμάτια καθώς το σφυγμό σου και τα λόγια σουο ήλιος κάθε μέρα είναι ολόκληρος,κάθε μέραξαναλέει απ ́ την αρχή την ιστορία τουως να του αποκριθείςμονάχα με ένα ναι για να σε λογαριάσει ολόκληρο». Γιάννης Ρίτσος, Παραμονές ήλιου
-
Χρόνος γενικά και κοροϊδευτικα….
XVΑνάμεσα στα δάχτυλά μουκαι στη σάρκα σου,όσο σφιχτά κι αν σε κρατώ,τρυπώνει ο χρόνος.Α. Χιονης Αλλωστε…«όλα μία στιγμή,όλα η μόνη σου αστραπήγια πάντα…»Σε εναν «χρόνο» γενικό και κοροϊδευτικό ταυτόχρονα.
-
Το ταξίδι
Μ ̓ αρέσει να ταξιδεύω, ν ̓ αλλάζω χώρες Να είμαι πάντα άλλος,Ψυχή χωρίς ρίζες,Να ζω έξω από αυτά που βλέπω.Να μην ανήκω σε κανέναν. Ούτε στον εαυτό μου. Να πηγαίνω μπροστά, ξοπίσω να παίρνωΤην απουσία κάθε σκοπού.Και την επιθυμία μου να τον πετύχω.Αυτό είναι για μένα το ταξίδι.Αλλά εκτός από το όνειρο για το…
-
Μεγάλο Γράμμα (απόσπασμα)
Έγινε ξαφνικάόπως ξαφνικά έρχεται η άνοιξη. Μιλούσα γι’ αγάπηκι η αγάπη ήσουν εσύ,μιλούσα για το φιλίκαι το φιλί ήσουν εσύ,με τ’ όνομά σου,τη διεύθυνση του σπιτιού σου,το δειλινό χαμόγελοπου μόνο εγώ μπορούσα να βλέπω. Πως να υπάρξει τώραεκείνο το χαμόγελοόταν κανείς δεν το καταλαβαίνει;(Μα κι αν το καταλάβειθα πάψει πια να ‘ναι το ίδιο.) Πως…
-
Θα μιλήσω γι’ αυτούς
Θα μιλήσω γι’ αυτούςπου δεν εγνώρισαν ποτέ τον έρωτα,για όλους όσους πλάγιαζαντο βράδυ μ’ έναν ίσκιο,που ένα φιλίδε δρόσισε τον ύπνο τους,δεν έσταξε στο στήθος τουςκανένας λόγος, μόνο μια γεύση ερημιάς,στα χείλη τους. Γι’ αυτούς θα πω,που έζησαν σαν τις φρυγμένες στέρνες,ολάκερη ζωή. Χρίστος Λάσκαρης
-
Henry Miller
«Υπάρχουν άνθρωποι που είναι τόσο πλήρεις, τόσο πλούσιοι, που δίνονται τόσο απόλυτα, ώστε κάθε φορά που τους αφήνεις νιώθεις ότι δεν έχει σημασία αν χωρίζεστε για μια μέρα ή για πάντα. Έρχονται κοντά σου ξεχειλίζοντας και σε ξεχειλίζουν κι εσένα. Δε σου ζητάνε τίποτα εκτός από τη συμμετοχή σου στη δική τους υπεράφθονη χαρά της…
-
Την Αυγή σε Αγαπώ
«Σ’ αγαπώ την αυγή τη νύχτα όλη έχω στις φλέβεςΣε κοιτούσα όλο το βράδυΤα πάντα πρέπει να μαντέψω σιγουρεύτηκα για το σκοτάδιΑυτές μου δίνουν δύναμηΝα σε τυλίξωΝα σε ταράξω επιθυμία ζωήςΣτης ακινησίας μου το στήθοςΔύναμη να σε αποκαλύψωΝα σ’ ελευθερώσω να σε χάσωΑόρατη φλόγα την ημέρα.Αν φύγεις η πόρτα ανοίγει στο φωςΑν φύγεις η πόρτα…
openmindmadness 