Κατηγορία: Λογοτεχνία
-
Μοναξιά
Αυτά που μ’ αρέσουν είναι η μοναξιά μου. Δεν σιμώνει κανένας. Χρόνια τώρα περνάω τις ώρες μου συντροφιά με κάτι μεγάλες μισοσβησμένες νωπογραφίες, εικόνες παλιές, αλλά φρέσκες ακόμη από τα χείλη εκείνων που τις ασπάστηκαν, γυναίκες της αμιλησιάς και του κοντού χιτώνα που φυλάγουν το κουτί με τα διαμαντικά του ωκεανού. Δεν σιμώνει κανένας. Αν…
-
Άνεμος του Νοεμβρίου
Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε τις κουρτίνεςγιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχειαιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματαπου τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα…
-
Το Πρωί Γυρίζεις Πάντα
Η πρώτη αχτίδα της αυγήςανασαίνει με το στόμα σουστο βάθος των έρημων δρόμων.Γκρίζο φως στα μάτια σου,γλυκές σταγόνες της αυγήςπάνω στους σκοτεινούς λόφους.Το βήμα σου και η αναπνοή σουπλημμυρίζουν τα σπίτιασαν τον άνεμο της αυγής.Η πόλη ριγεί,ευωδιάζουν οι πέτρες-είσαι η ζωή, το ξύπνημα. Άστρο χαμένοστο φως της αυγής,ψίθυρος αύρας,θαλπωρή, ανάσα-τέλειωσε η νύχτα. Είσαι το φως…
-
Το Νερό των Ονείρων
«Ήμουν βουνόήσουν θάλασσακι άλλο τρόπο δεν είχαμενα έλθουμε κοντάέκανες εσύ τα όνειρά σου βροχή και χιόνικι έκανα τα όνειρά μου ρέματα και ποτάμιακι έτσι μένουμεδεμένοι με το νερό των ονείρων» Γιάννης Καλπούζος «Το Νερό των Ονείρων» Νερό… Θα μπορούσε να μιλά για τα πάντα… Για τα όνειρα, τις ελπίδες, τον φόβο, την μοναξιά τον ερωτα,…
-
Γυάλινη Σφαίρα
Μια σταλίτσα μέσα στο απέραντο, να τί είμαι σου εξηγώ. Μέσα σε διάφανη γυάλινη σφαίρα πηδάω στον αέρα και γυρίζω στο καιρό. ‘Οταν με κάνεις να γελώ, πέντε χρονών παιδί γίνομαι και είκοσι ευθύς όταν με κάνεις να πονώ. Εξήντα όταν σε σκέφτομαι αχόρταγα, να σε χωρέσω μέσα στο χρόνο και πέντε τόσο δα όταν…
-
«Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει… «
Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράειανάμεσα στο βότσαλο και στον αμμόλοφοη καλοκαιρινή βροχή πέφτει πάνω στη ζωή μουπάνω σ’ εμένα η ζωή μου που μου ξεφεύγει μεκαταδιώκεικαι θα σβήσει τη μέρα που άρχισε αγαπημένη στιγμή σε βλέπωμέσα σ’ αυτό το παραπέτασμα της ομίχλης που χάνεταιόπου δε θα ‘χω παρά να πατήσω σ’ αυτά…
-
Σάρκινος Λόγος
Τα ποιήματα που έζησα στο σώμα σου σωπαίνοντας, θα μου ζητήσουν, κάποτε, όταν φύγεις, τη φωνή τους. Όμως εγώ δε θα ’χω πια φωνή να τα μιλήσω. Γιατί εσύ συνήθιζες πάντα να περπατάς γυμνόποδη στις κάμαρες, κι υστέρα μαζευόσουν στο κρεβάτι ένα κουβάρι πούπουλα, μετάξι κι άγρια φλόγα. Σταύρωνες τα χέρια σου γύρω στα γόνατά…
-
Τα Βότσαλα
Στην άκρη του γιαλού μιλούσα με τα βότσαλα το καλοκαίρι. Τα τυραγνούσα να μου πουν πώς οι τραχιές οι πέτρες γίνονται βότσαλα πανέμορφα. Και ‘κείνα μού δειχναν το σύρε κι έλα του νερού που τ΄ανασήκωνε και τα ‘σπρωχνε ως έξω και πάλι τα ‘ σερνε μέσα στη θάλασσα σ’ ένα ασταμάτητο μπρος πίσω. Που τ΄ανατάριαζε…
-
Μικρή πρόσκληση
Έλα στις φωτεινές ακρογιαλιές –μουρμούριζε μόνος–εδώ που γιορτάζουν τα χρώματα –κοίτα–εδώ που δεν πέρασε ποτέ η βασιλική οικογένειαμε τις κλειστές καρότσες και τους επίσημους αποσταλμένους.Έλα δεν κάνει να σε δουν –έλεγε–είμαι ο λιποτάχτης της νύχταςείμαι ο διαρρήκτης του σκοταδιούέχω γεμάτο το πουκάμισο μου και τις τσέπες μου ήλιο.Έλα – μου καίει το στήθος και τα χέρια.Έλα να σου τον…
-
Βήματα
Μερικά βήματα στην όχθη της θάλασσαςΛίγ’ αστέρια αναμμένα στο μέτωποΚι ένα φεγγάρι Ερειπωμένα ταξίδιαΣκελετωμένα πουλιάΑνάμεσα στον καθρέφτη και το παράθυρο Κάτι θυμόμαστε. Κάτι περιμένουμε κοιτάζοντας τους γλάρους. Τα παιδιά παίζουν. Τα νερά κυλούν. Τ’ άλογα τρέχουν. Γιώργος Θέμελης «Ενότητα Κάτω απ’ τους αγγέλους»
openmindmadness 