Κατηγορία: Λογοτεχνία
-
Βροχή δωματίου
Η βροχή κρύωνε έξω, στο δρόμο. Χτυπούσε το τζάμι και φώναζε,κρυώνω.Ἠτανε, πράγματι, χειμώνας. Το τζάμι τη λυπήθηκε, της άνοιξε, την έβαλε µες στο δωμάτιο.Ο άνθρωπος έγινε ἑξω φρενών. Είσαι τρελός, του φώναξε, που ξανακούστηκε να μπαίνει η βροχή µες στο δωμάτιο; Είσαι τρελὀς. Μα εἰναι βροχή δωματίου, εἰπε ἠρεμα το τζάμι, δεν ακούς τἰ ωραία…
-
«Θάνατος: Το Τελικό Στάδιο Εξέλιξης»
«Οι πιο ὀμορφοι άνθρωποι που έχουµε γνωρίσει είναι αυτοί που ηττήθηκαν, που πὀνεσαν, που πἀλεψαν, που αντιμετώπισαν την απώλεια, και βρήκανε τον δρόμο τους πέρα απὀ αυτά τα σκοτάδια. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν µία εκτίµηση, µία ευαισθησία, και µία κατανόηση της ζωης, που τους γεμίζει µε συμπόνια, ευγένεια, και στοργή. Οι ὀμορφοι άνθρωποι δεν «συμβαίνουν»…
-
Η Απρόσμενη
Όμως ποια να ‘σαι εσὺπου αιφνιδιάζειςµε τόση λάμψη τόση µουσική το σκυθρωπὀ βασίλειοτης σιωπής µου;Που χείμαρρος φωτός εισβάλλεις ξάφνουσ’ αυτά τα ειρηνικά σκιόφωτα, ὀπου χρὀνια και χρόνια τώρα συντηρώ τις λιγοστές αναιμικές µου µνήµες;Μ᾽ αυτή την εκτυφλωτική ομορφιά;Μ᾽ αυτή την εκκωφαντική σου παρουσία; Τι ανακαλεί το βλέμμα σουστη µνήµη; Κι αυτό το αστραφτερὀχαµὀγελό σουσαν άξαφνη…
-
Άλλο ένα καλοκαίρι
Για σκέψου να μην πρόφταινακι αυτό το καλοκαίρινα δω το φως ξανά εκτυφλωτικόνα νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μουνα οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιέςνα γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσειςν’ ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχταςνα καταλαβαίνω τους δικούς μου που αγαπώνα μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουννα σκέφτομαι κι εκείνους…
-
Αρχάγγελος τον Σεπτέµβριον
Τις µέρες τις γλυκές του Σεπτεµβρίου, όταν δεν έχει ακόµηβρέξει και είναι το άκουσμα των ἠχων πιο αραιό και ηγεύσις των ωρών και απὀ του θέρους πιο πυκνή, όταν στουςκήπους σκάνε τα ρόδια, και πάλλονται υψιτενείς οι στήµονεςτων λουλουδιών, και σφύζουν στις πορφύρες των φλεγόμενοιοι ιβίσκοι, όλοι σαν υπερβέβαιοι γαμβροί που στων νυμφώνκτυπούν τις θύρες,…
-
Ο. Ελύτης: [Δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα]
«Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.Για να υπόσχονται το «παραπέρα».Για να λούζουν στο αληθινό φώς τ’ άδεια δωμάτια.Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…» Ο. Ελύτης: [Δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα]
-
Μη με ρωτάς
Μη με ρωτάς που πήγε η ημέρα Πήγε εκεί που παν οι λέξεις που δεν είπαμε Τα φιλιά που φοβήθηκαμε να δώσουμε Τα χάδια που μείνανε στο χέρια Μη με ρωτάς που πήγε η ζωή Πήγε εκεί που δεν τόλμησαμε να αγαπήσουμε Αγγελική Σιδηρά “Μη με ρωτάς” (από τη συλλογή “Η ζωή που περισσεύει” 1992)
-
…Λουλουδι
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ’ ακούς; της αγάπης,μια για πάντα το κόψαμε, μ’ ακούς;και δε γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς;σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς;δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας,που αγγίξαμε ο ίδιος, μ’ ακούς;και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς. Από τόσο χειμώνα κι από τόσους…
-
Μεγάλο Γράμμα
Σου μίλησα ποτε για κείνη τη νύχταπου ως το πρωί κουβέντιαζα για σένα; (Είχε ἑνα κὀκκινο, αργοπορημένο φεγγάρι και λυπόµουν που δεν τὸ βλεπες) […]Ἐξι χρὀνια καρτέραγα για σένα και δε μίλησακι όταν μού΄λεγες βουβά«ἐλα, πάρε µε»δεν μπορούσα πια.. Τίτος Πατρίκιος, Μεγάλο γράμμα, «Λυσιμελἠς πὀθος»
-
Φίλησε με
Λοιπόν σφίξε με στη αγκαλιά σου Φίλησέ με Φίλα με πολύ Αργότερα θα ‘ναι πολύ αργά Τώρα που ζούμε φίλα με Ζακ Πρεβερ (Jacques PREVERT) 1956
openmindmadness 